Surfing stał się głównym tematem tego wyjazdu. Chłopaki surfowali rano i wieczorem, wieczorem i rano. Spot na palikach był ich ulubionym miejscem. Zdjęcia robili Paulina Ziółkowska i Wuju. (Pozdrawiamy was).

Po porannym surfingu.

Lokalesi i Koń w wodzie.

Misiek na longboardzie wieczorem.

Kolejny małoletni lokales.

Konik.

Ziółka.

Mleczny wbija się na fale

A to nasz znajomy lokales Fabilio, jeden z lepszych surferów w Paracuru.

I na koniec Koniu.

Po mniej więcej 2ch tygodnia pobytu w Paracuru i okolicach postanowiliśmy ruszyć się na wycieczkę. Wynajęliśmy dwa super samochody, które idealnie nadawały się w trudny brazylijski teren, czyli małe Chevrolety i po trudach zapakowania się w te super fury wreszcie ruszyliśmy na północ. Skład każdego samochodu był 4 osobowy.

Brazylijskie drogi do najłatwiejszych nie należą, ponieważ nigdy nie wiadomo co wyskoczy (dosłownie) za zakrętem. Odległości między jednym a drugim miastem take bywają nie małe, więc człowiek jest zdany sam na siebie i swoją pomysłowość w razie jakich przygód.

W Brazylii mieszkańcu podróżują w taki sposób.

A to Guajiru – wiosna gdzie nasz przyjaciel Marchewa ma piękny dom.

Wiata

Palmiasta uliczka w Guajiru

A to już plaża w tej wiosce – trzeba przyznać, że malownicza.

Najbliższe większe miasteczko od Guajiru oddalone jest około 10 km. Są knajpki, jest też kościółek. Nie omieszkaliśmy sobie zrobić pod nim zdjęcia.

Wuju – Autor sporej ilości zdjęć z Brazylii jakie możecie zobaczyć w tym blogu. Tu na zdjęciu przed posiadłością Marchewy.

Basen nad brzegiem morza w Gujiru.

Piękny bilboard. 

Mozaika w Mundao

A to już kolejne miejsce Ilha de Guajiru – Ecological Paradise. Bardzo rozreklamowane, ale typowo niemieckie no i jedzenie w bazie wręcz tragiczne! Na szczęście kilkaset metrów dalej we wiosce można już zjeść normalnie, w normalnych cenach. Generalnie ni jak się to miejsce ma do Paracuru. Można się tu zatrzymać co najwyżej na jeden dzień.  

No jak już byliśmy to i grupowe zdjęcie się zrobiło. 

Sklep meblowy.

Zachód słońca nad podmokłym terenem. 

A tu Mleczny i przygoda się zaczyna. Jesteśmy już wyprowadzeni przez przewodnika na plaże (jakieś 15 km po kompletnych bezdrożach), teraz mamy do przejechania tylko kolejnych 15 km po piachu. Pora spuścić powietrze z kół naszych super Chevroletów i na kapciach, w nocy przez Brazylię jedziemy dalej do Jericoacoary. 

Plaża w Jeri to ponoć jeden z cudów świata. Może trochę. 

Sprzedaż rybek prosto z łódki, a nie jakieś przereklamowane giełdy rybne. 

Smokie w innym wymiarze  

Geologiczna ciekawostka, nie wiem co to za skały, ale ładne były. 

Ekipa z drugiego samochodu czeka na nas i się nie nudzi. 

A to właśnie my się tu smażymy i idziemy zobaczyć kolejny brazylijski cud świata.

Ci przy samochodach nadal się nie nudzą.

Ech…

Tak, to jest właśnie ten cud świata do którego szliśmy.

Cud świata zobaczony Nie byl tego wart A teraz mamy nowego przewodnika złapanego w Jeri i jedziemy dalej, a raczej płyniemy dalej na tratwie.

Potem znowu piach (i tak w sumie przeszło 700 km robiliśmy w jedną stronę na tej wycieczce).

W drodze do rzeki parnaiby przypadkowo znaleźliśmy się w takiej oto miejscowości, gdzie z pod pichu wystawało to. To to prawdopodobnie fragment tarczy archaicznej platformy brazylijskiej. Piękna sprawa, kryształy po 3 cm duże. Na szczycie jednej z takich górek było sanktuarium. 

Ewcia i Koniu.

Między tymi kamieniami była sobie kałuża wody i chłopaki stwierdzili, że mimo syfu jaki w tej wodzie pływa muszą trochę popływać na kite. W końcu sceneria niesamowita !!!! 

Jakoś z Ewą udało nam się wreszcie ich wystartować.

Planeta Małp.

W 10 minut chyba wszystkie dzieciaki z okolicy były nad kałużą. W końcu do morza mamy jakieś 60 km! Podejrzewam, że większość z nich kita widziała pierwszy raz. 

Dymy z wypalanych traw. 

Niedaleko tej rzeczki przekroczyliśmy granicę naszego stanu Ceara. 

Idzie sobie. Nie pierwsza z resztą.

No i kolejny spot kajtowy, gdzie dzięki wspaniałej znajomości Portugalskiego Wuju zamówił całkiem przypadkiem 3 wielkkkie ryby.

I wreszcie jest! Nasza rzeka w dżungli. Tylko gdzie te zwierzęta? W sumie to były dwa różowe ptaki, 3 mikro pająki na łódce i dwa warany czy legwany na drzewie. I po za tym z 5, a może więcej godzin bujania się powolną barką po rzece. 

Wuju Surfista.

Lasy namorzynowe, piękna sprawa. 

To ja. 

A to Wuju cały szczęśliwy w Lagoa Grande, że na drugim brzegu taaaam daleko w tle na zdjęciu nie zjadły go piranie, bo wziął sobie za mały latawiec i trochę kilometrów go zwiało. Na szczęcie Moto taxi ruszył do akcji ratunkowej i przywiózł Wuja z tej dżungli. 

Niedaleko Lagoa Grande znaleźliśmy fajną Pousadę. Konik właśnie bada co będzie na kolację. Jedzenie jakie tu dostaliśmy było tak dobre, że w życiu chyba bardziej się nie najadłam. Wygryźliśmy i wylizaliśmy wszystko co było na stole. 

Piotrek postanowił spać w ekonomicznej wersji – w hamaku baleronie (bo z siatki).

Znowu przeprawa, tym razem trochę większą tratwą. 

Wuju On-line.

Błogie znużenie super wycieczką po rzece

Nuuuuda dalej.

Drzewka namorzynowe to jedyna atrakcja jaka podczas rejsu nam się trafiła. 

W sumie gdybyśmy nie pojechali na tą wyprawę, to na pewno nie było by tak fajnie I oczywiście te zdjęcie to zaledwie 10 % tego co zrobiliśmy i przeżyliśmy. Poetyckie zakończenie

Wyjazd do Brazylii planowaliśmy już od 2 lat – za każdym razem jednak lecieliśmy filmować w inny rejon świata. Tym razem bilety zostały kupione już w sierpniu więc decyzja zapadła i 20 listopada wsiedliśmy do samolotu aby spędzić w Brasil miesiąc czasu. Razem z nami poleciał Lukasz Koński ze szkoły Board and Kite i Ewa Silska. W takim składzie mieszkaliśmy przez miesiąc w miasteczku Paracuru. Zdjęcia były robione przez Lukasza, Ewkę, Mlecznego, Wuja, Paulinę i mnie, dlatego jeśli chcecie znać autora konkretnego zdjęcia to piszcie na maila. Adres w dziale “O nas”.

Na wyjazd tradycyjnie zabraliśmy sprzęt filmowy i kręciliśmy kolejny materiał. Jednym z ważniejszych zadań było dogranie ujęć dla Blade Kites, z którym byliśmy ostatnio na Cyprze.

To nasza Pousada w której mieszkaliśmy razem z jej opiekunem Piotrem Sycem. W całym Paracuru nie znajdziecie lepszego miejsca, chillout o każdej godzinie.

A to Sycu i Tsunami – nasze równie urocze co oślinione zwierze domowe. Sycu prowadzi w Paracuru bazę kitesurfingową Vento Brasil na plaży w Quebra Mar. Najlepsze miejsce na kite w tej części Brazylii – są fale, jest płaska woda, nie ma rafy i do tego wieje równo, a o miejsce na wodzie nie trzeba rozpychać się łokciami.

Paracuru leży około 120 km od Fortalezy (lotnisko międzynarodowe) i jest dość osobliwym miasteczkiem. Życie w Paracuru zaczyna się rano około 6 i trwa do 10, po czym zamiera aż do zachodu słońca.

Papaje czekają na kupców

Poranki to prawdziwa orkiestra symfoniczna straganiarzy, sklepikarzy i handlarzy wszystkiego tego, co człowiekowi w tropiku niezbędne. Sznurek, sznurek z krabami, ryby z taczki, mięso z haka, kozy, owoce wszelkiej maści, klapki i kanapki – wszystko to rano dobiera się do klientów z każdej strony.

Świeże mięsko z rana
A to mięsko wieczorne

Handel żywym towarem – kurczaki, a niżej szczeniaki i króliki.

Targ zwierzęcy na skrzyżowaniu ulic przy szkole

Koza fajna, tylko pewnie śniegu nie lubi…

Krab-Man

A tak co dzień rano lodowe bloki z fabryki lodu wędrują do ryb na targowisku.

Po godzine 10 miasteczko zamiera i ulice pustoszeją. Na zdjęciu typowa firma w garażu przy domu.

I tak aby do wieczora.

Kotek też na coś czeka

Łódki czekają na jutrzejsze wyjście w morze

A banany wiszą i dojrzewają bo i tak nie mają do roboty nic innego

Tylko na plaży siostra zakopuje malucha w piasku i zabawa trwa w najlepsze.

Życie w Paracuru z punktu widzenia zasiedziałego turysty, który próbuje wczuć się w klimat miasteczka płynie powoli i spokojnie. Gorący klimat sprzyja luzowaniu się, bo słońce w ciągu dnia wysysa ze zbyt aktywnego człowieka całą energie którą powinien zatrzymać na wieczór – w końcu po zachodzie słońca otwierają się wszystkie knajpki i jadłodalnie, a rynek wypełnia się tłumem, który zmierza do zakończenia dnia powoli, w rytmie siorbania Caipirinhy z lodem przez cienką słomkę. I tylko nietoperze są pobudzone, bo one właśnie zaczynają swój nocny dzień śniadaniem z owadów które nie zauważyły, że dzień już się skończył i trzeba było pójść spać.

I tak dzień za dniem od 6 do 23, bo rano na surfing.

Cypr to miejscówka, która ma duży potencjał jeśli chodzi o kite. Byliśmy tam w połowie września i wszystkie plaże były puste! Jedynie w dni wolne takie jak sobota i niedziela przyjechało kilku lokalnych kitesurferów…. generalnie szok bo temperatura w dzień i w nocy nie spadała poniżej 28 stopni, a woda w morzu była jeszcze cieplejsza

Wiatr na Cyprze startuje zazwyczaj po godzinie 12 i wieje aż do zachodu słońca. Zdecydowanie najwięcej jest go latem, my też trafiliśmy całkiem nieźle, bo na 8 dni wyjazdu nie wiało w zasadzie tylko 1 dzień – i to też po naszej Greckiej stronie, statystyki po stronie Tureckiej ( na północ) pokazywały wiatr ok 30 węzłów przez cały tydzień …..

Jeden z ładniejszych spotów na których przyszło nam filmować … jak widzicie nie ma nikogo oprócz nas

Choć czasem można spotkać żółwia.

A tak wygląda ciąg dalszy plaży za górką widoczną na pierwszym zdjęciu. Ponoć jest tam zakaz pływania (znaku nie ma), bo jest to plaża przeznaczona do kąpieli dla turystów. Nas pogoniła policja, bo pływaliśmy jakieś 200m od brzegu na wysokości tej plaży, bo po policję zadzwonił stary i gruby anglik (jedyny osobnik na plaży), który w życiu by do naszego miejsca nie dopłynął, bo wcześniej dostałby zawału serca, a pozatym w 10 minut po telefonie na policję zmył się do domu. Bez komentarza.

A to widok z gorki w stronę plaży z pierwszego zdjęcia

I skok Mleczyka

Chłopaki gramolą się z powrotem ok 7m na górę. Gdy wieje, można z tej skałki skakać kiteloopaki z latawcem, bo wiatr jest w tym miejscu lekko od brzegu.

Yotam – jeden z chłopaków z teamu, 17 lat. Za niecały rok idzie do wojska na 3 lata – jak wszyscy jego koledzy w Izraelu. I wcale się tym bardzo nie przejmuje. W wolnej chwili poczytajcie historię Izraela – ciekawa sprawa.

fot. Sammy Ben-Ami

Robal.

A to pajączek z ogródka przy naszej willi z basenem. Brrrrrrr…..

Na Cyprze mieszkaliśmy w 10 osobowej, świetnie wyposażonej willi niedaleko miasteczka Pervolia.

Tu cała nasza banda ogląda zdjęcia zrobione przez Sammy’ego. fot. Sammy Ben-Ami

A to rolniczy klasyk

A to bardzo popularna forma baru przy autostradzie (instytucja sanepidu chyba nie istnieje). Jak by ktoś miał wątpliwości, to Cypr jest daleko w tyle za Polską jeśli chodzi o usługi różne. Na przykład stacjach benzynowych łatwiej kupić jakiś filtr do tira (których na cyprze prawie nie ma), niż coś do zjedzienia.

fot. Sammy Ben-Ami

Jeszcze jedno zdjęcie ze spotu – obok Mlecznego idzie Gorka – nurek, surfer i kitesurfer z Hiszpani, na codzień mieszka w camperze i podróżuje w poszukiwaniu fal. Na surfingu pływa od 8 roku życia, czyli już ponad 20 lat

A to ja idę w stronę oldskoolowego autobusu na naszym kolejnym spocie, gdzie takich autobusów było jeszcze kilka (w tym zamieszkane). Ten spot także był w całości nasz – płytka woda, brak ostrych kamieni i muszli w wodzie…. Cypr to kozak miejsce. Wyspa ma potencjał i jest jeszcze kitesurfingowo prawie zupełnie nie odkryta, a do tego tylko 3 godziny lotu z Polski !

Kilka zdjęć z naszej kolejnej filmowej wyprawy, tym razem do Egiptu na rejs po Morzu Czerwonym, gdzie filmowaliśmy zawodników i najnowszy sprzęt firmy Nobile na rok 2009.

Ganek przed naszym bungalowem…

Palma przed naszym gankiem…

I po sąsiedzku robal.

Całkiem miło mu z oczy patrzy :]

A to Sofia.

Lenistwo na łodzi…

I trochę pracy też.

fot. Flo

fot. Flo

Zodiakiem na brzeg /fot. Flo

Z brzegu też fajnie widać

Pod wodą spotkanie 3-go stopnia /fot. Flo

Mleczu filmuje /fot. Flo

A tu wiadomo Napisu nie trzeba.

Link do filmu w jakości HD: http://vimeo.com/3651408

Film na DVD został wydany w 15 numerze międzynarodowego magazynu Stance. Kliknij w baner na dole aby przejść do polskiej strony Stance’a.

Po raz kolejn mieliśmy okazję przebywać w El Gounie. Tym razem sprawcą całego zamieszania był Ford który jest organizatorem zaworów Ford kite Cup w Polsce – po raz kolejny zresztą. Ford na treningowy wyjazd do Egiptu zprosił 30 osób - dziennikarzy i VIP’ów oraz kilku zawodników. Moje zdjęcia to tylko kilka przebitek z El Gouny. Wkrótce pojawi sie duży wpis o Egipcie z poprzednich trzech wyjazdów i tam będzie dużo dużo więcej zdjeć z opisami.

Na dzień dobry widoczek z okna w moim pokoju o poranku

A to coś dla miłośników Gaudiego

Nasz 5 gwazdkowy hotem Movenpick.

A tu moje hotelowo-paleontologiczne odkrycie na posadzce.

Taką łódką można popłynąć na ryby, na rafę albo na Tawilę – genialną miejscówkę na kitesurfing!

Tawila – pusto, głęboko, bez muszlek i rafy na dnie +wiatr od brzegu i skoki z samej plaży. MEGA ! Warto było pojechać do Egiptu żeby tam popływać nawet jeden dzień !

Na 6 dni pobytu mieliśmy 3 dni pływania, czyli w sumie nieźle. Dwa dni wiało na prawdę elegancko mocno, czyli moja teoria że jak nie zabierzesz 5m do Egiptu to nie popływasz znowu się sprawdziła. Mimo braku 5m popływałam sobie na 7m Cabrinha Conver 2008, który okazał się całkiem posłusznym latawcem w tak silnym wiaterku.

Bazowe pieski czyli największe leniuchy świata.

Szefowa bazy, czyli Czika.

Relaks w bazie Red Sea Zone.

Zdjęcia z pływania znajdziecie na stronie Sieplywa (kliknij aby przejść do zdjęć Łukasza Nazdraczewa).

Tym razem w El Medano spędziliśmy równo 3 tygodnie, przez które filmowaliśmy głównie Mika Blomvalla, zawodnika z czołówki Pucharu Świata PKRA. Oprócz tego jak zwykle zapuszczaliśmy się w najbliższą okolicę z aparatem szukając ciekawych kadrów do zdjęć.

Nasz mały widoczek z balkonu na plaje w El Medano – z rana jak zwykle pusto…

Panoramka miasta z wulkanu Montana Pelada

El Medano było kiedyś małą rybacką wioską zasypaną piaskiem…potem stało się mekką surferów, następnie zbudowano kilka niefartownych hotei, które przesłoniły nieco wiatr ale i tak nadal przyjeżdza tu ogrom osób uprawiających sporty wodne …

Malunek na ścianie knajpki w mieście

Chata pewnego surfera

Uroki dnia codziennego

Pod tymi szarymi zadaszeniami kryją się uprawy bananów

Playa la Tajita z Montana Roja – czyli waitr od brzegu, piasek prosto w oczy i tłumy
niemieckich wiekowych nudystów. Wrażliwym na piękno przyrody zdecydowanie nie
polecamy plaży z bliska

To też Playa la Tajita tylko z szerszej perspektywy.

Środek wyspy i całkiem spory park narodowy to wulkan Teide (zdjęcia z parku
nieco później). Teide jak widać przybrał całkiem zimową szatę i jest w posypany śniegiem. W europie nie ma innego miejsce gdzie można od 0 m npm. do 3718 m npm. dostać się w 2,5 godziny.

W drodze na Montana Roja

Nocna sesja foto roślinek przed naszym lokum

Jak zwykle wszystko trzeba dotknąć i pomacać

Takie przemiłe zwierzaczki można spotkać dosłownie wszędzie – mieszkają zarówno w parkach narodowych, ogrodowych doniczkach a także pod lodówką w naszym apartamencie czekając na to co spadnie ze stołu…

A tu złocista kolonia porostów

A to nie mam pojęcia co to za potwór, ale całkiem sporo można ich na plaży wygrzebać między kamieniami.

Szczypce, a gdzie reszta ?

Cukierki miały wielu amatorów, których spora kolonia mieszkała w kuchennym kontakcie…

Nogi w pracy…

Mleczny Szefuńcio

Kadr z filmu

Cel…pal

Nasłuch podczas wywiadu

Czyli w pracy dzień jak codzień.

Wyjazd na SKM, cyzli największą zimową imprezę snowkite był zupełnym spontanem. Data samej imprezy też była dość oryginalna - ostatni tydzień grudnia przed świętami, czyli przy odpowiedniej dawce farta uda się wrócić na święta do domu. Polska ekipa która uderzyła na SKM to 7 osób, a dodając do tego naszych dwóch Czechów czyli Murpha i Tomasza było nas w sumie dziewięć, w tym trzech operatorów kamer, dwóch zawodników i czterech kibiców-freeriderów.

Opis naszej wyprawy znajduje się na Sieplywa: http://www.sieplywa.pl/nawypasie.php?id=93

W drodze mijaliśmy bardzo wiele różnych klasztorów (prawdopodobnie) i zameczków usadowniownych w naprawdę nietypowych miejscach.

Murph i Tomasz czyli 2ch Czechów jedzących kanapki

Mupry i Murphy’s Igloo Disco Club…LOL

Gdzieś we Włoskich Alpach. W drodze do Francji przejechaliśmy kolejno przez Polske, Czechy, Austrię, Niemcy, Szwajcarię, Włoch i wjechaliśmy do Francji. Nieźle co ?

Pierwszego dnia pogoda przywitała nas raczej pochmurna i smętna. Było bardzo zimno, na szczęście mieliśmy blisko nasz apartament i przewidując że nic się dziś nie wydarzy zawinęliśmy się do domu. Mieszkaliśmy kilka kilometrów od spotu, w La Grave. Sezon zaczynał się dopiero 23 grudnia, więc sklepy (w tym spożywcze) były otwarte dosłownie tylko kilka godzin dziennie i oczywiście wtedy akurat byliśmy zawsze na spocie. Wioska jest bardzo przytulna, położona dosłowie pod zielonkawo-błękitnym lodowcem. Ceny super wyposażonego apartamentu z kominkiem, sauną, zmywarką itd. bardzo przystępne 28zł za dobe 1os.

Na szczęście tylko pierwszy dzień był “nędzny”. Widoki w Alpach, gdy jest się tam pierwszy raz zimą, przy dobrej pogodzie są naprawdę niesamowite. Strasznie żałowaliśmy że nie mamy swojego samochodu i tygodnia czasu więcej na filmowanie i robienie zdjęć…

Spot w Col du Lautaret nie jest wcałe łatwy i zdecydowanie nie należy polecać go początkującym jako cudowne miejsce na naukę. W tym cudownym miejscu nawet najlepsi riderzy mieli problem z ogarnięciem się Wjazd pod górkę możiwy tylko przy pomocy licznych kiteloopów, a całość przypomina wielki half-pipe.

Na górze jest lekkie wypłaszczenie, gdzie jazda jest łatwiejsza.

Gdy wdrapałam się “za górę” na spocie, okazało się że jest tam ukryty mały, wiejski cmentarzyk.

Przez cały nasz pobyt warunki na snowkite były raczej średnie, bo wiatr często zmieniał siłę i tak na prawdę zabrakło bardzo dobrego wiatru do rozegrania zawodów, mimo tego udało przeprowadzić się całkiem sporo heatów.

Murphy zdobył największy puchar na zawodach i przez następny tydzień nie wiedzieliśmy tak na prawdę za co

A tu jeden z odważniejszych lotików. Pierwszego dnia, w bardzo ciężkich warunkach jeden z lokalesów wjechał prawie kilometr na górę która króluje nad spotem i z tego “prawie” kilometra zfrunął sobie na dół. W trakcie lotu był jeden mrożący moment – gdy złożył mu się latawiec z powodu jakiegoś zaworowaia czy chwilowego braku wiatru. Wyglądało groźnie, ale po chwili znowu się otworzył. Tylko czy to jest snowkite czy raczej paralotiarstwo ?

Momentami robiło się dość gęsto na spocie.

A to jest Murphy. Coś mu chyba zaszkodziło.

No, teraz już wiecie co

Sprzęt zimą spisywał się nam na prawdę doskonale. Kamera nie zamarzała i pracowała jak normalnie, baterie trzymały dość długo, jedynie olej w głowicy od statywu jakby lekko zgęstniał i statyw działał czasem trochę ciężko

Przedostatni poranek w Serre Chevalie – na różowo.

Szybko jednak różowe kolory rozproszyły sie po śniegu i zrobiło się całkiem “normalnie” – niebieskie niebo i biały śnieg. Gdzieś tam za tą górą Mleczny właśnie poluje na “Kamzika” czyli kozicę, a Murph z Tomaszem kręcą materiał do programu TV. Ja tymczasem stoje przy samochodzie i lekko się nudze, więc ….

…więc zaczynam zrywać sople ze stopniałego śniegu przy drodze i zabijam czas robieniem im zdjęć

Grupowe z zawodów – no przecież musi być

W marcu 2007 roku spędziliśmy 2 tygodnie w El Gounie, gdzie robiliśmy zdjęcia do Polskiego Filmu instruktarzowego pt. Loty Kontrolowane. Na wyjazd razem z nami pojechał Łukasz Koński – Crazy Horse ze szkoły www.BoardandKite.pl który wraz ze mną był odpowiedzialny za scenariusz filmu. Film wydało wydawnictwo Twoje Media, które zajmuje jego dystrybucją. Cieszymy się, że nasz film bardzo dobrze się sprzedaje i docierają do nas jak na razie same pozytywne komentarze na jego temat !!!! Czekamy także na wasze opinie pod adresem email dzida@dzida.com

Plan zdjęciowy.

Podczas nagrywania lektora mieliśmy sporo śmiechu.

Łukasz i Michele – przerwa w pracy.

Koniu przy okazji pobytu zdoywał nowe umiejtności.

Burza piaskowa.

Scenariusz i “udawanie kursanta” to mój wkład w film.

Mleczak – reżyserka, opeatorka i montarz.

Kadr z filmu.

Łukasz Koński “Crazy Horse” szef szkoły kitesurfingu Board and Kite – który w filmie gra głowną role i prezentuje między inymi wszystkie sposoby pompowania latawca.

Michele Maldini – nasz drugi cameramen, z pochodzenia Włoch.

Poniżej znajduje się trailer filmu z YouTuba – jakość na YouTuba wiadomo – nie najlepsza, więc lepszą znajdzie u nas na stronie, albo na Vimeo pod adresem Loty Kontrolowane TRAILER.

Tak wygląda Egipt z samolotu. Można się przerazić.

A to typowa 100% pustynia.

Mój pierwszy wyjazd do Egiptu trwał 2,5 miesiąca. Mieszkałam w polskiej bazie kitesurfingowej Red Sea Zone.

W 2005 roku baza była w trakcie budowy. W Egipcie już kilkulenie dzieci pomagają dorosłym w pracy.

Psy w bazie są od zawsze. Na zdjęciu Chika i Miko. Pies w Egipcie nie cieszy się zbyt dużą popularnośą i najczęściej można jest spotkać na pustyni – są bardzo niebezpieczne, rzucają się na przejeżdzające samochody itp. Egipcjanie psów się boją, gdyż według legendy pies to jedyne stworzenie które odważyło się zrobić krzywdę Allachowi. Jesli wydaje się wam, że zamaist psów Egipcjanie uwielbiają koty, to się mylcie. Koty mają chyba jeszcze gorszy status niż psy.

Do Egitu na początku jeździiśmy popływać, dlatego że jest tam tanio i są dobe warunki wiatrowe.

Na zdjęciu ekipa z którą wyjazd do Egiptu zaowocował w niezapomniane chwile. Obsługa hotelowa z całą pewnością także zapamiętała nas na długo.

W głębinach Morza Czerwonego znajdują się jedne z najpiękniejszych raf koralowych na świecie. Fauna podwona wygląda tu zupełnie inaczej niż u nas i na dodatek jest trochę bardziej “kąśliwa”.

Aby zobaczyć rafe, najlepiej popłynąć łodzią na rafe.

Wynajęcie takiej łodzi to około 80 – 100 euro za dzień. Zmieści się tam nawet 15 osób.

Jachcik w porcie.

W cenie łodzi jest oczywiście sternik. Nasz jak widać był dość wyluzowany.

Pit stop na rafie.

Jakby co, to słońce na wodzie opala 2x mocniej

El Gouna to miasteczko zbudowane 17 lat temu na środku pustyni, oczywiście z grubą kase. Znajdują się tam tylko 4 i 5 gwazdkowe hotele, prywatne apartamenty i każdy zwykły arabski robtnik marzy aby tu pracować. Do miasta wjechać można jedną z dwóch bram, oczywiście obie strzeżone przez uzbrojonych po zęby wojskowych. Sprawdzają oni, czy aby ktoś nie wpróbuje wwieźc bomby pod podwoziem, albo w bagażniku samochodu. Turyście można wybrać się jedynie samochodem do Hurgady, piesze wcieczki za miasto całkowicie zabronione. Do okoła terenu miasta wykopany jest pokaźnej wielkości rów, a krajobraz pustynny gwarantuje, że potancjelnego wroga widać na kilometr. Życie w miasteczku toczy się leniwie i spokojnie.

Jeśli już dostaniecie się do miasta, to najtańszym środkiem transportu po El Gounie są Tok-Toki. Cena – ok. 2,5 zł za kurs w dowolne miejsce na terenie miasta z osobę. Ilość osób w środku to max 3, ale w skrajnych przypadkach zdarza się i 7.

W El Gounie jest Marina (w zasadzie to w przyszłym roku będą już 3 mariny). Obcnie buduje się Nowa marina, bo stara (ta na zdjęciu) nie mieści największych na świecie prywatnych łodzi motoowych jakimi dysponują Szejkowie świata Arabskiego i biedni muszą cumować na redzie.

Oprócz Mariny jest pole golfowe, gokarty, jada konna, oaza beduińska i wszystko inne czego spragniony turysta może potrzebować.

W mieście jest też mini-muzeum, wejście znajduje się na lewo od tych plastikowych sfinksów.

Osiołek.

Stoisko z przyprawami.

Fascynaci formy i kształtu znajdą w El Gunie wiele ciekawostek.

Restauracja Tamr Henna – lampa na lewo od stolika ….

….i lampa na prawo od stolika…

Jeśli będziecie mieli dość cukierkowej El Gouny, to koniecznie musicie jechać do Hurgady. Dojechać tam można wieloosobową wynajętą taksówką lub autobusem z lokalesami.

Tafiliśmy akurat na wybory prezydenckie. Prezydenta Egipcjanie nie zmienili, od 38 lat jest ten sam. Przynajmniej wiadomo czego się można po nim spodziewać.

Takie pokrowce na siedzenia biją rekordy popularnści.

Smart Payfone – spodobały się nam literki na przyciskach.

Centralna ulica miasta. Jest nawet KFC.

A to już ulica poboczna do głównej. Klimat trochę jak widać inny. Poniżej kilka zdjęć.

Sklep mięsny. Tuż za rogiem jest zagroda z jeszcze żywymi baranami.

]

Sklep z lampami.

Obuwniczy. Najlepsze buty wiszą zawsze na zderzaku.

Restauracja ze świeżym sokiem z trzciny curowej.

To tylko część zdjęć z Egiptu – nie moge wam pokazać wszystkiego, bo sami musicie tam pojechać i zobaczyć ten cały bajzel na własne oczy.